مخمل خان  در حالیکه داره از خشم منفجر میشه اولتیماتوم میده که دیگه به کامپیوتر من دست نزن! به نظرش من به هر چی ویروس و تروجان که ممکنه توی اینترنت وول بخوره می گم بفرما، خوش اومدی. البته همچین بیراه هم نمیگه. چون قبل از این، محیط های کاریمونو توی کامپیوتر جدا کرده بود و ما هر کدوم با پسورد خودمون لاگ_این می شدیم و از این طریق ثابت شد که مقصر منم.  من سر در نمیارم این ملت محترم که اینقدر مغزشون کار می کنه و هزار ماشاالله آی-کیوی بالایی در زمینهء طراحی ویروس و کرم و این چرت و پرتها دارن چه هدفی رو دنبال می کنن! مشکل اینجاست که من به این کامپیوتر عادت کردم و اصلا" نمی تونم برم سراغ اون قدیمیه! بنابراین نباید از شنیدن این توپ و تشرها ناراحت بشم. راست میگه خب!

هوا داره بد با ما تا می کنه، اوقاتمونو حسابی تلخ کرده. شاید اگه توی خونه به اندازهء کافی گرم بود اینقدر کلافه نمی شدیم. پنج شنبه ای با مخمل خان فکرامونو ریختیم روی هم و به این نتیجه رسیدیم که من برم بخاری برقی بخرم!! مگه پیدا می شد؟! توی یکی دو تا مغازه هم که دیدم فروشنده گفت اینا جعبه خالی ان! ای مشنگ! اینارو گذاشتی اینجا که مردمو حرص بدی؟ منم لج کردم گفتم می گردم یه دونه بخاری نفتی گوگوری مگوری پیدا می کنم. چشه مگه؟ اونم گیر نمی اومد! با بدبختی پیدا کردم گفتم خب زنگ میزنم از مخمل خان می پرسم که بخرم یا نه(چون قبلش سر این موضوع بحث کرده بودیم و می دونستم که مخالفه. میگفت هوای خونه رو کثیف میکنه تازه توی این سرما نفت از کجا گیر بیاریم) موبایلم کو؟ نیاوردمش!  

 با فلاکت یه دونه تلفن عمومی لق لقو پیدا کردم . هفتاد تا ورد خوندم که نیفته رو سرم! با این که مطمئن بودم موقع کار جواب تلفنو نمی ده ولی شماره گرفتم. حدسم درست بود جواب نداد. من هم جرات نکردم بخرم. عصر دوباره با هم رفتیم. همون ماجراهای صبح، به اضافهء اینکه ترافیک و شلوغی به حدی بود که نمی شد جای پارک پیدا کرد! قیدشو زدیم دیگه. گفتیم لابد قسمتمون مرگ در اثر انجماده!

قرار شد بی خیال بشیم که سرما رو کمتر حس کنیم. وقتی رسیدیم خونه، یکی از دوستامون که تازه ماشینشو عوض کرده زنگ زده که شب بریم بیرون، شام مهمون من به مناسبت ماشین جدید. پرنده توی خیابون پر نمی زد (چه مثل بی خودی! بدرد الان که اصلا" پرنده ای وجود نداره نمی خوره) توی کبابی هم هیچ بنی بشری به نام مشتری یافت می نشد. ظاهرا ما تنها آدمای باحال این شهریم!  خوش گذشت. جای همهء شما خالی. کباب چرب خوشمزه ای بود که با نون تازه از تنور بیرون اومده توی یه شب خیلی سرد زمستونی خیلی چسبید!

راستی پنج شنبه به جای بخاری یه کتاب کلیله و دمنه خریدم!! خیلی ماهه. تا رسیدم خونه از ذوق خوندنش بال بال زدم. مخمل خان می گه : تو همیشه اینقدر مربوط خرید می کنی؟

من اینروزا دچار وبزدگی مفرط شدم. البته این حالت گاه و بیگاه برام پیش میاد که حتی 5 دقیقه جلوی کامپیوتر نشستن و توی اینترنت چرخیدن هم به من حال تهوع می ده! عوضش یه سری کارای مفید انجام دادم .از جمله تغییر دادن دکوراسیون خونه به کمک مخمل خان و درست کردن 2 مدل ترشی. گفتنش راحته ها ولی کلی وقتمو گرفت.

چهار سال از شب مردمانی که سپیده را ندیدند می گذرد. چهار سال از وحشت و ضجه ای که زیر خروارها خاک خاموش شد می گذرد. چهار سال از امیدواری برای یافتن عزیزانی که روحشان به ابدیت پیوسته بود می گذرد. چهار سال از صبحدمی که جنازه ها بی غسل و کفن مدفون شد...

اندكی صبر، سحر نزدیك است.
هر دم این بانگ برآرم از دل :
وای ، این شب چقدر تاریك است.
خنده‌ای كو كه به دل انگیزم ؟
قطره‌ای كو كه به دریا ریزم ؟
صخره‌ای كو كه بدان آویزم ؟
مثل این است كه شب نمناك است .
دیگران را هم غم هست به دل ،
غم من ، لیك ، غمی غمناك است.

همه با هم از یاد بمی هایی که چهار سال قبل معصومانه پر کشیدند یاد آوریم و برای شادی روحشان فاتحه ای بخوانیم.

شب یلدا رفتیم خونهء مامان بابای مخمل خان.تقریبا" همه فامیل اونجا جمع شده بودن.میوه و شیرینی و آجیل و هندوانه خوردیم تا مرز منفجر شدن! بعد نوبت رسید به فال حافظ، قبلا" یکی از بزرگترها می خوند،امسال گفتن بدیم به یکی از این جوونترها. خلاصه بعد از کلی بحث که کی بخونه قرعه به نام من افتاد. حالا منو میگی انگار که دوباره کوچیک شده بودم و نشسته بودم سر کلاس درس انشاء.همونقدر هول کرده بودم توی هر بیت کلی تپق می زدم.خلاصه تن این حافظ خدابیامرز رو یه ۵۰-۶۰ باری توی گور لرزوندم. با این حال خیلی خوش گذشت. سر این غزلای حافظ کلی خندیدیم و همدیگرو دست انداختیم. حالا من تصمیم دارم از الان تا آخر پاییز آینده تمرین کنم که دیگه آبرو ریزی نکنم!